كمي مي خوام از اتفاقاتي كه از پيدايش خلقت آدمي تا به امروز كه حوادث تلخي براي انسانها بوجود آمده براي شما بگويم.حوادثي كه مادران،پدران و فرزندان زيادي را از ابتداي خلقت تاكنون دچار عذاب و رنج هاي زيادي كرده است.عذابي كه مي توانست نباشد. اشكهاي كه از گونه هاي يك دختر 4 ساله ايي كه بخاطر از دست دادن عزيزانش،مي توانست ديده نشود.از عدالت خداوند حرف ميزنم، خداوندي كه عادل و مهربان است.

آيا شده تا به حال شما كسي را كه مرتكب گناهي نشده تنبيه كنيد، اگر احياناً انجام داده ايد بخاطر آگاهي محدود شما بوده، اما خداوند چرا؟ اين انسان تاوان گناه چه كساني را مي دهد.آنهايي كه نمي بايستي از ميوه ممنوعه ميخوردند!

آدم و حوا اشتباه كرده اند و بايد دچار قهر و عذاب الهي قرار گيرند،چرا ما بايد از دنياي فاني سر در بياوريم و عذاب آنها را ما تا عمر داريم به دوش بكشيم؟آيا تا به حال از خود پرسيد؟

اين دنيا مانند زنداني است كه حكم ابد را براي ما زده اند و تا وقتي نميريم آزاد نمي شويم. و زندانيها و زندان بانها خودمان هستيم.و هر يك مشغول كاري هستيم و نمي دانيم آينده ما چيست؟!

(از كجا آمده ام آمدنم بهر چه بود*** به كجا ميروم آخر ننمايي وطنم)

و اگر بگوييم آيا عدالت خداوند اين است؟ميگويند حتماً حكمتي در كار هست! مگر خداوند نمي دانست و اطلاع نداشت كه بالاخره آدم و حوا از آن ميوه ي ميخورند؟پس چرا ميوه را سر راه آنها قرار داد؟كه چه؟مي خواست آنها را امتحان كند؟چه امتحاني؟مگر خداوند نمي دانست كه اين دو موجود داراي شعور و آگاهي ضعيفي هستند و آن هم انسان نخستين،با آن مغز كوچكش كه حتي نمي توانست حرف بزند.

يك سئوال ديگر در اين جا بوجود مي آيد اصلا چرا خداوند ما را خلق كرد؟كه ما او را ستايش كنيم؟ميگويند او نيازي به پرستش ما ندارد چون بي نياز است،اينها براي توشه ي آخرت شماست بايد گفت اگر ما وجود نداشتيم كه اين چيزها لازم نبود، چيزي كه نيست ،نيست.

اما واقعيت آنست كه خداوند از پرستش مخلوقات خودش لذت مي برد مانند پدر و مادري كه فرزندي به حرفهاي آنها گوش ميدهد راضي و خشنود ميشوند.

وقتي زن بارداري به علت ارتكاب جرمي وارد زندان ميشود پس از اينكه وضع حمل كرد نوزادش  را از زندان خارج مي كنند.

پس چرا فرزندان آدم و حوا به بهشت باز پس داده نشدند و ما چرا بايد در اين دنياي فاني هر لحظه غرق عذاب ومسائل و مشكلات باشيم؟؟؟